Θα καταθέσω δική μας βάση διαπραγμάτευσης

Θα είμαι έτοιμος να υπογράψω οδυνηρό συμβιβασμό, μόνο αν γνωρίζω ότι ο κυπριακός λαός αντιλαμβάνεται ότι η λύση πρέπει να είναι οδυνηρός συμβιβασμός.
Δεν μπορώ να βάλω χρονικό πλαίσιο για τη λύση. Πιστεύω όμως πως πρέπει να επιδιωχθεί η επίλυση του Κυπριακού το συντομότερο δυνατό.

Έτοιμος, σε περίπτωση εκλογής του, να υπογράψει λύση που θα γνωρίζει ότι ο κυπριακός λαός είναι έτοιμος ν’ αποδεχθεί, δηλώνει ο υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας, Ιωάννης Κασουλίδης.

Σε συνέντευξή του στη «Σ» ο κ. Κασουλίδης θέτει ως πρώτη προτεραιότητά του την επαναφορά της Τουρκίας στο εδώλιο του κατηγορουμένου και ξεκαθαρίζει πως βάση διαπραγματεύσεων για τη δική μας πλευρά θα είναι το πλαίσιο λύσης που θα ετοιμάσει.

Ταυτόχρονα, εξηγεί πώς ο ίδιος αντιλαμβάνεται τον οδυνηρό συμβιβασμό, παραθέτει κάποιες από τις κόκκινες γραμμές του και τονίζει ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία.

Στις αρχικές σας δηλώσεις αναφορικά με το πλαίσιο λύσης που θα επιδιώξετε για το Κυπριακό είχατε θέσει ως βάση μια σειρά στοιχείων. Μιλούσατε για ευρωπαϊκό κεκτημένο, Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου, ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, τις Συμφωνίες Ζυρίχης και τις Συνθήκες που απορρέουν από αυτές. Διαβάζοντας τώρα το προεκλογικό σας πρόγραμμα, βλέπουμε πως η αναφορά σας σε Συνθήκες έχει διαγραφεί.

Δεν υπάρχει καμία τέτοια σκοπιμότητα. Σε μια λύση του Κυπριακού θα πρέπει για παράδειγμα να επιδιωχθεί η συνέχιση η Συνθήκης Εγκαθίδρυσης. Άλλωστε, υπάρχει ολόκληρη συζήτηση για το κατά πόσο πάμε για νέο κράτος ή κατά πόσο σε συνέχεια του κράτους που γεννήθηκε το 1960.

Άρα η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης είναι απαραίτητη κατά τη δική μου άποψη, εάν θα διασφαλίσουμε ότι μιλάμε για συνέχεια του κράτους που γεννήθηκε μετά την αποικιοκρατία. Δεύτερο, υπάρχουν στοιχεία του Συντάγματος του 1960, τα οποία για εμένα είναι επίσης σημαντικά.

Και θα αναφερθώ σε ένα παράδειγμα. Έχω πει ότι μια από τις κόκκινες γραμμές είναι η εγγύηση της εφαρμογής της λύσης να υπάρχει μέσα από τις ίδιες τις πρόνοιές της. Θα μπορούσε για παράδειγμα τα πρώτα πέντε χρόνια από την ημέρα της λύσης και μετά να υπάρχει ο Ε/κ πρόεδρος με τον Τ/κ αντιπρόεδρο, αλλά ο κάτοχος της διεθνούς αναγνώρισης και υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας να είναι ο Ε/κ πρόεδρος. Αυτό ως εγγύηση πως μέσα σε αυτά τα χρόνια, αν οι Τούρκοι για οποιοδήποτε λόγο δεν τηρήσουν τα συμφωνηθέντα, τότε να επιστρέψουμε τουλάχιστον εκεί που βρισκόμασταν πριν της ημέρας της λύσης και όχι σε χειρότερη κατάσταση.

Όμως το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς μπορούν να συγκεραστούν τόσο ανομοιογενή στοιχεία. Οι Συμφωνίες Ζυρίχης και οι Συνθήκες Εγκαθίδρυσης πώς μπορούν να συνταυτιστούν με το ευρωπαϊκό κεκτημένο; Τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, τα οποία μιλούν για αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων, πώς μπορούν να συγκεραστούν επίσης με τη Συμφωνία Εγκαθίδρυσης που μιλά για παραμονή τουρκικών στρατευμάτων;

Με αυτό που λέτε θεωρείτε ότι οι πηγές και τα εργαλεία από τα οποία θα πάρουμε στοιχεία για να συνομολογήσουμε τη λύση παραμένουν όλα όπως είναι. Εγώ δεν εννοώ αυτό, αλλά ότι θα τιμήσουμε τα ψηφίσματα, θα τιμήσουμε το κεκτημένο, θα πάρουμε από το Σύνταγμα του 1960 και από τις Συνθήκες, θα πάρουμε από προηγούμενη δουλειά που έγινε μέσω του ΟΗΕ, θα πάρουμε από ομοσπονδιακά Συντάγματα ευρωπαϊκών χωρών. Απ’ όλα αυτά θα πάρουμε στοιχεία για να συντάξουμε την κυπριακή λύση.

Εσείς θα πάρετε θετικά στοιχεία για την ελληνοκυπριακή πλευρά, όμως από την άλλη θα υπάρχει και η τουρκοκυπριακή πλευρά που θα επιδιώκει να πάρει στοιχεία που την ευνοούν.

Αυτό είναι αναπόφευκτο γι’ αυτό και χρειάζεται διαπραγμάτευση. Αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα και αν για παράδειγμα συμφωνούσε και η τουρκική πλευρά σε επιστροφή στο Σύνταγμα του 1960 ως έχει, δεν θα χρειαζόταν διαπραγμάτευση και θα προχωρούσαμε αμέσως στην εφαρμογή της λύσης.

Τόσο εσείς όσο και άλλοι πολιτικοί λέτε συχνά πως ο χρόνος εργάζεται εναντίον της λύσης του Κυπριακού. Δεδομένων και των όσων έχουν διαμειφθεί μόλις τώρα, θέτετε κάποιο χρονικό πλαίσιο στο οποίο, σε περίπτωση εκλογής σας, θεωρείτε ότι μπορεί να λυθεί το Κυπριακό;

Όχι, δεν μπορώ να βάλω χρονικό πλαίσιο για τη λύση. Πιστεύω όμως πως πρέπει να επιδιωχθεί η επίλυση του Κυπριακού το συντομότερο δυνατό.

Πιστεύω πως εκείνο το χρονικό πλαίσιο που πρέπει να βάλει η πλευρά μας είναι ότι σε μερικούς μήνες πρέπει να κατορθώσει να αναστρέψει το δυσμενές εξωτερικό κλίμα όσον αφορά την εικόνα και τις καλές μας προθέσεις. Αυτό μπορεί να γίνει σε μερικούς μήνες.

Μπορεί να επιτευχθεί σε λίγους μήνες να γίνει ξεκάθαρο στα μάτια των Ευρωπαίων συμμάχων μας ότι η ευθύνη για το γεγονός ότι τα πράγματα πλέον δεν προχωρούν, είναι στην τουρκική πλευρά. Από ‘κει και πέρα, δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι έχω το μαγικό ραβδί με το οποίο θα λυθεί αυτόματα το Κυπριακό ή να δεσμευτώ ότι θα λυθεί σύντομα ή όχι. Απ’ ό,τι εξαρτάται από εμένα όταν θα είμαι πρόεδρος, αν έχει και άλλη πλευρά την ίδια πολιτική βούληση, θα λυθεί σύντομα. Αλλά είναι ένας παράγοντας που δεν ελέγχω.

Αυτό που μπορώ να κάνω με την πολιτική μου είναι να ξαναφέρω την Τουρκία πίσω στο εδώλιο του κατηγορουμένου ως τον εισβολέα που κατέχει παράνομα κυπριακό και ευρωπαϊκό έδαφος. Αυτό μπορώ να το κάνω και έχω απόλυτη την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να επιτευχθεί.

Κάτι που θέλετε να πείτε ότι δεν κατάφερε ή δεν κάνει ο σημερινός Πρόεδρος.

Ασφαλώς και δεν τα κάνει, λυπούμαι που το λέω. Εθελοτυφλούμε αν νομίζουμε πως αυτή τη στιγμή στο εξωτερικό η εικόνα είναι θετική για την πλευρά μας και αρνητική για την τουρκική πλευρά. Δυστυχώς, εντελώς άδικα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Βάσει των όσων έχετε πει και στην αρχή ν’ αντιληφθούμε πως θα επιχειρήσετε να θέσετε εσείς τη νέα βάση διαπραγμάτευσης; Θα καταθέσετε δικό σας σχέδιο λύσης και θα καλέσετε την τουρκική πλευρά να τοποθετηθεί επ’ αυτού;

Η δική μας πλευρά πρέπει να δώσει επιτέλους πειστική απάντηση και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, στο ερώτημα κατά πόσο θέλουμε ή δεν θέλουμε λύση.

Πρέπει ν’ απαντήσει στο ερώτημα ποια λύση θέλουμε. Αυτός είναι ο στόχος του πλαισίου λύσης για το οποίο με ρωτάτε.

Πρέπει να το καταλάβει και η τουρκική πλευρά, της οποίας η προπαγάνδα τώρα είναι ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν θέλουν λύση. Ταυτόχρονα, πρέπει να επιτευχθεί η μεγαλύτερη εσωτερική συναίνεση και ενότητα διά της εθνικής συμφωνίας πλαισίου λύσης. Θα το καταθέσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όπως έχω εξαγγείλει.

Θα είναι βάση για εμάς. Απ’ εκεί και πέρα, έχει δικαίωμα και η τουρκική πλευρά να καταθέσει στο τραπέζι τις δικές της απόψεις. Οι απόψεις της κάθε πλευράς θα κριθούν για το πόσο λογικές είναι.

Οδυνηρός συμβιβασμός

Μετά από 33 χρονιά κατοχής είστε έτοιμος να υπογράψετε ένα οδυνηρό συμβιβασμό;

Είμαι έτοιμος να υπογράψω μια λύση που θα γνωρίζω ότι ο κυπριακός λαός είναι έτοιμος να αποδεχθεί. Εάν υπάρχει ένα δίδαγμα από την εποχή του δημοψηφίσματος, κάτι το οποίο εγώ έλεγα σε ανύποπτο χρόνο, το 2002, σε εγκύκλιο που έστελνα στους Πρέσβεις, είναι ότι αν θα λειτουργήσει μια λύση, πρέπει να την αποδεχθεί και ο κυπριακός λαός. Διαφορετικά δεν θα δουλέψει.

Άρα, με δίδαγμα το τι έγινε στο δημοψήφισμα το 2004, θα είμαι έτοιμος να υπογράψω οδυνηρό συμβιβασμό, μόνο αν γνωρίζω ότι ο κυπριακός λαός αντιλαμβάνεται ότι η λύση πρέπει να είναι οδυνηρός συμβιβασμός.

Πώς αντιλαμβάνεστε εσείς τον οδυνηρό συμβιβασμό;

Η Κύπρος γεννήθηκε ως ανεξάρτητο κράτος μετά τον αγώνα της ΕΟΚΑ για αποτίναξη της αποικιοκρατίας. Ήταν ένα ενιαίο κράτος δικοινοτικού χαρακτήρα, δικοινοτικού συνεταιρισμού και εθεωρείτο τότε ότι ήταν μεγάλη παραχώρηση από την πλευρά μας.

Δυστυχώς, εξαιτίας των τετελεσμένων του 1974 και των όσων επακολούθησαν, χρειάζεται σήμερα ένας νέος συμβιβασμός προκειμένου να επιτευχθεί συμπεφωνημένη λύση στην Κύπρο.

Διαφορετικά, η δημογραφική ανατροπή συντελείται με την πάροδο του χρόνου. Δημιουργούνται κίνδυνοι όταν χαράζεις σύνορα με την Τουρκία μέσα στο νησί και δεν διασφαλίζεται καθόλου το μέλλον των Ελλήνων της Κύπρου με την εκκρεμότητα.

Διότι δεν ξέρουμε πότε αυτή η εκκρεμότητα από μια φαινομενικά ασφαλή κατάσταση μπορεί να μετατραπεί σε ανασφάλεια. Για κάποιους, η καλύτερη περίοδος της ιστορίας της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν η περίοδος μεταξύ 1963 και 1974 όταν με ένα αμιγές ε/κ κράτος, οι Τούρκοι ήταν κλεισμένοι μέσα σε θύλακες και κάναμε σχεδόν ό,τι θέλαμε. Τις εξελίξεις ποιος τις είχε προβλέψει;
Πώς εννοείτε τον οδυνηρό συμβιβασμό; Δηλαδή, θα μείνουν οι έποικοι και πόσοι, θα φύγουν τα στρατεύματα και πόσα θα μείνουν, θα παραχωρηθεί έδαφος και πόσο;

Μία από τις κόκκινες γραμμές που έχω θέσει, αρχίζοντας από το θέμα των στρατευμάτων, είναι ότι η Τουρκία δεν θα έχει κανένα δικαίωμα μονομερούς επέμβασης, ενώ μετά από ένα λογικό χρονικό διάστημα που θα χρειαστεί ο τουρκικός στρατός για να αναδιπλωθεί και να αποχωρήσει, δεν θα μείνει ούτε ένας Τούρκος στρατιώτης στην Κύπρο.

Όσον αφορά τη θέση μου για τους έποικους είναι καθαρή και στηρίζεται πάνω σε δύο αρχές.

Την αρχή του διεθνούς δικαίου και την αρχή του ανθρωπιστικού δικαίου. Το διεθνές δίκαιο υποδηλοί ότι έχω δικαίωμα ν’ απαιτήσω να μη μείνει ούτε ένας έποικος στην Κύπρο, νομίζω όμως ότι θα μπορέσω να επιτύχω καλύτερα αποτελέσματα αν διαπραγματευθώ την παρουσία κάποιων εποίκων, οι οποίοι εμπίπτουν στα θέματα ανθρωπιστικού δικαίου.

Δηλαδή, εκείνο που ισχύει για τον οποιονδήποτε αλλοδαπό βρίσκεται σε ξένη χώρα και που είναι μέσα στα πλαίσια ενός παραδεχτού ανθρωπιστικού δικαίου.

Τώρα για το έδαφος, η δική μου λογική λέει ότι πρέπει να πάρουμε όσο το δυνατό περισσότερο έδαφος πίσω και το υπόλοιπο να μη θεωρούμε ότι το παραχωρούμε σε κανένα. Το υπόλοιπο μπορεί ν’ ανήκει γεωγραφικά στο ένα μέρος της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, αλλά σίγουρα θα είναι κυπριακή επικράτεια και όχι επικράτεια οποιουδήποτε άλλου.

Οι πρόσφυγες θα επιστρέψουν όλοι με βάση την πρότασή σας;

Αυτό είναι άλλο ένα θέμα στο οποίο βάζω κόκκινη γραμμή. Εγώ αποδίδω πολύ μεγάλη σημασία στη δίκαιη επίλυση του θέματος των περιουσιών, διότι από το θέμα της επίλυσης του θέματος των περιουσιών, προκύπτει και η απάντηση στο ερώτημά σας. Απ’ εκεί και πέρα είναι δικαίωμα άσκησης ελευθέρου δικαιώματος οποιουδήποτε.

Εγώ δεν θα ρίξω το σύνθημα «όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους» από τη στιγμή που γνωρίζω ότι αρκετοί πρόσφυγες, οι ίδιοι έχουν ως επιλογή να μην επιστρέψουν. Όμως το θέμα των περιουσιών είναι διαφορετικό.

Δεσμευμένοι στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία

Εάν εκλεγείτε πρόεδρος, δεσμεύεστε να θέσετε σε δημοψήφισμα προς το λαό το θέμα της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας;

Όχι δεν δεσμεύομαι για κάτι τέτοιο.

Εκείνο που δεσμεύομαι να θέσω σε δημοψήφισμα είναι ένα συνολικό πλαίσιο λύσης του Κυπριακού, το οποίο ο λαός θα κληθεί να εγκρίνει ή να απορρίψει. Είναι η θέση μου και θα προσπαθήσω να πείσω το λαό ότι δεν γίνεται διαφορετικά, γιατί πέραν των δύο δεσμεύσεων επί Μακαρίου και Κυπριανού για τη διζωνική, υπάρχει και η νεότερη δέσμευση του Τάσσου Παπαδόπουλου στη Συμφωνία με τον Ταλάτ.

Υπάρχουν, επίσης, τα ψηφίσματα του Σ.Α. που έχουν επικυρώσει και υιοθετήσει αυτές τις Συμφωνίες, υπάρχουν όλα τα ψηφίσματα του Σ.Α. που έτσι μας καλούν να λύσουμε το Κυπριακό. Δεν μπορούν αυτές οι δεσμεύσεις να ανακληθούν, εκτός εάν θα παίξουμε κορώνα-γράμματα τη διχοτόμηση.

Νιώθετε ότι για το Κυπριακό βρίσκεστε σε πιο μειονεκτική θέση σε σχέση με τους ανθυποψηφίους σας;

Κάθε άλλο. Γνωρίζω το διεθνές και κυρίως το ευρωπαϊκό περιβάλλον καλύτερα από όλους τους ανθυποψηφίους μου. Τις διαπραγματευτικές μου ικανότητες τις έδειξα κατά τη διαδικασία της ένταξής μας στην Ε.Ε. Πιστεύω ότι μπορώ να αποκαταστήσω το κύρος της χώρας μας και να αξιοποιήσω τις διεθνείς συγκυρίες πολύ καλύτερα από τους άλλους δύο.

Ο κ. Παπαδόπουλος δίνει στον εαυτό του άριστα και θεωρεί ότι επειδή εκείνος είπε «όχι» στο σχέδιο Ανάν έχει την υπεροχή. Όμως αν ξεκολλήσει τη βελόνα από τη στάση του στο σχέδιο Ανάν, τότε αναδεικνύονται όλα τα μειονεκτήματά του.

Η μειονεκτική θέση του κ. Παπαδόπουλου βρίσκεται και στα όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν του σχεδίου Ανάν. Προσωπικά, είμαι ο μόνος πολιτικός που είχε πει πως δεν έπρεπε να πάμε σε δημοψήφισμα. Η δική μου η άποψη ήταν ότι από τη στιγμή που η ηγεσία του τόπου όταν μετέβη στη Νέα Υόρκη γνώριζε πως η όποια επιδιαιτησία του κ. Ανάν θα ήταν προς όφελος της τουρκικής πλευράς, δεν έπρεπε να την αποδεχτεί.

Ο κ. Παπαδόπουλος διέπραξε καίριο λάθος να δεχθεί τη διαιτησία και το επανέλαβε όταν του δόθηκε η ευκαιρία να αρνηθεί να πάει σε δημοψήφισμα και δεν το έκανε. Ένιωσε πως θα ήταν μέγας πατριώτης με το να πει το «όχι» του. Και ήταν πολύ καλά συναισθηματικά για τον κυπριακό λαό που του δόθηκε η διέξοδος να πει «όχι». Μετά όμως τι γίνεται; Και είχε την ευκαιρία τουλάχιστον μετά να προβεί σε τέτοιες ενέργειες ώστε να επανέλθει στην πλευρά μας η διπλωματική και η ηθική υπεροχή. Δεν το έπραξε.

Από τη στιγμή που έγινε το δημοψήφισμα υπήρξε τοποθέτηση από μέρους σας υπέρ του σχεδίου Ανάν…
Όλοι έπρεπε να τοποθετηθούμε. Μήπως έπρεπε να κρύψουμε το κεφάλι μας στην άμμο;

Οφείλαμε όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Εγώ ως άτομο με την προηγηθείσα πείρα από τη θητεία μου στο Υπουργείο Εξωτερικών έβαλα πολλά πράγματα πάνω στη ζυγαριά μου, προτού η ζυγαριά μου καταλήξει στο «ναι». Όταν μίλησα στο Συνέδριο του ΔΗΣΥ τοποθετήθηκα ευθαρσώς, όπως ο κάθε υπεύθυνος πολιτικός όφειλε να κάνει, χωρίς να αδικώ ή να κατακρίνω εκείνους που με τη δική τους κρίση κατέληξαν στο «όχι».

Διχαστικές τακτικές για μικροπολιτικούς λόγους

Κάποιοι πολίτες λένε, γιατί να ψηφίσω τον Ιωάννη Κασουλίδη όταν σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή έλαβε μια λανθασμένη απόφαση, ενώ να σας υπενθυμίσω ότι λανθασμένη απόφαση, να μην έρθουν στην Κύπρο, λάβατε και στο θέμα των πυραύλων S300. Δηλαδή σε δύο καθοριστικές στιγμές λάβατε δύο λανθασμένες αποφάσεις.

Λανθασμένες αποφάσεις τις λέτε εσείς. Το αν ήταν σωστή ή λάθος μια απόφαση, εξαρτάται και από το πώς γίνεται η διαχείρισή της. Όταν εγώ είχα την ευθύνη της εξωτερικής μας πολιτικής, η χώρα μας πέτυχε την ένταξη στην Ε.Ε.

Επί κυβέρνησης Παπαδόπουλου οδηγηθήκαμε σε ένα αδιέξοδο δημοψήφισμα, του οποίου η διαχείριση ήταν ακόμα χειρότερη.

Πάντως διατελέσατε υπουργός Εξωτερικών, Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, άρα είχατε πείρα και ζύμωση μέσα στα πράγματα και υπήρχαν πολλοί που εμπιστεύονταν την κρίση σας…

Όπως θυμάστε δεν πήρα μέρος στις δημόσιες συζητήσεις, δεν βγήκα να φωνάζω φανατικά υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης. Έλαβα ως απλός πολίτης εκείνη την περίοδο μια απόφαση, ασφαλώς με την ιστορία και την πείρα που είχα. Γιατί όμως να είναι μόνο η δική μου κρίση αντικείμενο συζήτησης;

Ποια ήταν η κρίση ενός Προέδρου που δέχτηκε την επιδιαιτησία και που ενώ είχε την ευκαιρία να μην πάει σε δημοψήφισμα, αυτός πήγε;

Ποια ήταν η κρίση του κ. Παπαδόπουλου όταν μετά τη Χάγη του έδωσε την ευκαιρία ο Ντενκτάς, αν μη τι άλλο, να φορτωθούμε και οι δύο πλευρές την ευθύνη και δεν το έκανε;

Ποια ήταν η κρίση του κ. Παπαδόπουλου μετά το δημοψήφισμα και τους χειρισμούς του; Ας δούμε όμως και τον άλλο ανθυποψήφιό μου, τον κ. Χριστόφια.

Άλλη κρίση είχε τη Μεγάλη Παρασκευή και άλλη το Μεγάλο Σάββατο! Μία έτσι και μία αλλιώς! Το ποιος έχει δίκιο ή άδικο δεν κρίνεται από το αν μια άποψη είναι πλειοψηφία ή μειοψηφία. Αυτό θα φανεί όταν περάσουν πολλά χρονιά. Προσωπικά, προτιμώ να μη δικαιωθώ. Όμως ζούμε σε Δημοκρατία. Και σε μια Δημοκρατία η πλειοψηφία αποφασίζει, αλλά όλες οι απόψεις οφείλουν να είναι σεβαστές.

Δηλαδή δεν αισθάνεστε ότι πήρατε λανθασμένη απόφαση…
Πιστεύω ότι η απόφαση που έλαβα, ως απλός πολίτης επαναλαμβάνω, υπό εκείνες τις συνθήκες, ήταν σωστή. Επιτρέψτε μου όμως να πω ότι το να ζητάνε κάποιοι δηλώσεις μετάνοιας δεν είναι ούτε σοβαρό, ούτε δημοκρατικό. Είναι διχαστική τακτική για μικροπολιτικούς λόγους.

Μπορούμε να κερδίσουμε ξανά φίλους

Ωστόσο, δεν κρίνεστε ως απλός πολίτης, αλλά ως υποψήφιος. Αυτό είναι που ενδιαφέρει.

Ακριβώς. Και λέω ότι βρίσκομαι σήμερα ενώπιον του κυπριακού λαού και καταθέτω ξεκάθαρα γραπτώς τις πολιτικές μου θέσεις για το πώς πρέπει να χειριστούμε το εθνικό μας θέμα.

Η απόφαση που έλαβε ο λαός τότε είναι αυτή που ισχύει, κανένας δεν την αμφισβητεί και κανένας δεν επιδιώκει να την ανατρέψει. Εκείνο το οποίο απουσιάζει από το σημερινό Πρόεδρο είναι το σχέδιο για το πώς θα μπορέσει να έχει η Κύπρος στο διπλωματικό και ηθικό πεδίο το πάνω χέρι.

Διότι χωρίς αυτό, όλες οι εξελίξεις με ένα Κυπριακό στο τέλμα, θα μας οδηγούν στο ψαλίδισμα της κρατικής μας υπόστασης και στην αναβάθμιση του ψευδοκράτους.

Προσωπικά έχω την πείρα του υπουργού Εξωτερικών και την περγαμηνή της επιτυχίας της ένταξης στην Ε.Ε. Γνωρίζω πώς δουλεύει η Ε.Ε., έχω την αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να κερδίσουμε ξανά φίλους και συμμάχους και να βάλουμε ξανά την Τουρκία στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Έχω την πεποίθηση ότι μπορώ να μιλήσω με ειλικρίνεια έναντι της τουρκικής πλευράς και απ’ εκεί και πέρα να ελπίσουμε ότι με την ανατροπή της διπλωματικής τους υπεροχής θα βοηθηθούμε για να λύσουμε το Κυπριακό. Με τη σημερινή δήθεν διεκδικητική πολιτική, η Τουρκία ούτε πιέζεται ούτε ενοχλείται.

Πώς μπορεί να λυθεί το Κυπριακό; Με τη δική μου πρόταση ίσως να λυθεί, ίσως όχι. Αλλά εκείνο το οποίο λέω είναι ότι τουλάχιστον η Τουρκία θα βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Πρωτοβουλίες υπήρξαν από τη δική μας πλευρά. Είχαμε τη συνάντηση των Παρισίων, είχαμε μετά την 8η Ιουλίου…
Και που πήγε το Κυπριακό; Τι έγινε με αυτά τα μεγάλα κατορθώματα;

Ξεχάσατε ότι η συνάντηση στο Παρίσι έγινε δυο μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές για να δημιουργηθούν εντυπώσεις;

Γύρισε ο κ. Λιλλήκας και μας είπε ότι συμφωνήθηκαν τα τρίαΑ: Αποστρατικοποίηση, Απαγκίστρωση και Αποναρκοθέτηση. Τα οποία όμως στη συνέχεια μετατράπηκαν σε Απομόνωση, Αποξένωση και Απελπισία…

Επιτεύχθηκε λένε η συμφωνία της 8ης Ιουλίου. Από το τίποτα, καλύτερα εκείνο. Μετά όμως τι έγινε; Πενήντα-επτά συναντήσεις Τζιωνή-Περτέβ, με ποιο αποτέλεσμα;

Η 8η Ιουλίου ήταν μια διαδικαστική συμφωνία για να προετοιμάσει το έδαφος και να ανοίξει ο δρόμος. Ούτε έδαφος προετοιμάστηκε ούτε δρόμος άνοιξε. Δεν είναι πανάκεια και επιτυχία η 8η Ιουλίου διότι συμφωνήθηκε και στο τέλος δεν εφαρμόστηκε. Είναι μια κίνηση. Όπως τελευταία στο Συμβούλιο Ασφαλείας που δεν υιοθετήθηκε η έκθεση του Γ.Γ. που αφορούσε την «απομόνωση» των Τ/κ. Εμείς πανηγυρίζουμε για διπλωματικό θρίαμβο. Ποιος είναι αυτός; Ότι απλώς αποφύγαμε από την κακή κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε να πάμε σε χειρότερη; Το ζητούμενο είναι πώς φεύγουμε από την κακή και πάμε σε καλύτερη. Εμείς τουλάχιστον αυτό το στόχο έχουμε.